Nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi
ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi – Attention Deficit Hyperactivity Disorder) jest schorzeniem neurobiologicznym, którego prawdopodobną przyczyną są zaburzenia działania dwu substancji uczestniczących w przekazywaniu pobudzeń w układzie nerwowym (tak zwanych neuroprzekaźników): noradrenaliny i dopaminy.
Dla ADHD charakterystyczne jest występowanie trzech grup objawów: nadruchliwości, impulsywności oraz zaburzeń uwagi. Objawy te zwykle są wyraźnie widoczne już między 5 a 7 rokiem życia, ale bywa, że rodzice zwracają na nie uwagę dopiero, gdy dziecko rozpocznie naukę w szkole.
Nadruchliwość to nadmierna, w porównaniu z dziećmi na tym samym poziomie rozwoju, aktywność ruchowa. Dzieci z ADHD mają bardzo dużą potrzebę ruchu, nie potrafią przez dłuższą chwilę pozostać w miejscu.
Impulsywność to niemożność powstrzymania się przed działaniem i „odczekania” do momentu, kiedy wykonanie czynności będzie łatwiejsze lub akceptowane przez otoczenie.
Zaburzenia uwagi to trudności w skupieniu się i tendencja do rozpraszania się nawet pod wpływem delikatnych bodźców.
Mimo, że wymienione objawy tworzą pewien stały wzór zachowań dziecka, jednak mogą one w mniejszym lub większym stopniu przeszkadzać innym i być przez to mniej lub bardziej widoczne. Dzieje się tak w zależności od wymagań i tolerancji otoczenia, w którym przebywa dziecko. Dlatego na podstawie samego nasilenia objawów, trudno jednoznacznie oddzielić dzieci z ADHD od dzieci zdrowych. Toteż przy rozpoznawaniu ADHD bierze się pod uwagę dodatkowe kryterium - wpływ objawów na funkcjonowanie. Innymi słowy, musimy odpowiedzieć na pytanie czy i w jakim stopniu objawy utrudniają dziecku życie i czy stają się źródłem problemów w domu lub szkole.
Więcej informacji na stronie www.adhd.info.pl.
Materiały opracowano na podstawie serwisu www.lilly.co.uk w wersji z dn. 24.12.2004 r.